Głównym przedmiotem refleksji projektu jest żydowska przestrzeń utracona Europy Środkowej i Wschodniej – przestrzeń, która uległa zniszczeniu w wyniku II wojny światowej. Wraz z jej unicestwieniem bezpowrotnie zanikły zasoby kulturowe, społeczne i architektoniczne, przez stulecia współtworzące krajobraz tego regionu.
Przed wojną żydowska przestrzeń była naturalnym elementem codziennego życia miast i miasteczek. To w niej koncentrowało się życie religijne, społeczne i kulturalne żydowskiej diaspory, a jej charakter budowały rozpoznawalne formy architektoniczne, urbanistyczne i symboliczne, stanowiące integralną część lokalnego pejzażu.
Niniejszy projekt podejmuje próbę przybliżenia tego niegdyś oczywistego zjawiska poprzez język sztuki. Zamiast rekonstrukcji nieistniejącego świata proponuje refleksję nad brakiem, pustką i pamięcią, wskazując na konsekwencje nieobecności żydowskiej przestrzeni dla współczesnego rozumienia historii i przestrzeni Europy Środkowej i Wschodniej.
